बापमाणूस...

 

बापातला बापमाणूस ,

आम्हाला कधी कळायचा ?

बाप माझा शेतामध्ये राबराब राबायचा ,

उन्ह-पावसात ,थंडी -वाऱ्यात....

तो  सार  सोसायचा.

फाटक्या संसाराला ठिगळ लावण्यात,

तो सारा खपायचा.

दु:ख सार उरात दाबून, हसत-हसत

सार काही आमच्यासाठी  करायचा.

खरचं..बापातला बापमाणूस ,

आम्हाला कधी कळायचा ?

वर- वर तो नेहमी हसत दिसायचा ,

आत मात्र गरीबीने पुरा फाटलेला असायचा.

लागलं काही संसाराला , लगेच आणून दयायचा

एक-दोन घास स्वतः कमी खायचा,

आम्हाला मात्र तो, पोटभरुन  द्यायचा.

खरचं..बापातला बापमाणूस ,

आम्हाला कधी कळायचा ?

सणासुदीला गोड-धोड , कमी पडू नाही द्यायचा.

दिवाळी असो वा पाडवा , कपडे तो साऱ्यांना आणायचा.

स्वतःच  मात्र फाटक दंडक, तो तसाच झाकून ठेवायचा.

खरचं..बापातला बापमाणूस ,

आम्हाला कधी कळायचा ?

आईसाठी कवितेच्या ,कविंच्या मैफली व्हायच्या .

आई दुधावरची साय असते.वासराची गाय असते ,

साहित्यात आईचाच प्रभाव अधिक असायचा.

ढालीसारखे वार झेलणारा ,

सुपाएवढ्या काळजाचा

बाप माझा , तिथही दुर्मिळच असायचा.

खरचं..बापातला बापमाणूस ,

आम्हाला कधी कळायचा ?

- धनाजी माने....✍️

dhanajimane.blogspot.com