बापातला बापमाणूस ,
आम्हाला कधी कळायचा ?
बाप माझा शेतामध्ये राबराब राबायचा ,
उन्ह-पावसात ,थंडी -वाऱ्यात....
तो सार सोसायचा.
फाटक्या संसाराला ठिगळ लावण्यात,
तो सारा खपायचा.
दु:ख सार उरात दाबून, हसत-हसत
सार काही आमच्यासाठी करायचा.
खरचं..बापातला बापमाणूस ,
आम्हाला कधी कळायचा ?
वर- वर तो नेहमी हसत दिसायचा ,
आत मात्र गरीबीने पुरा फाटलेला असायचा.
लागलं काही संसाराला , लगेच आणून दयायचा
एक-दोन घास स्वतः कमी खायचा,
आम्हाला मात्र तो, पोटभरुन द्यायचा.
खरचं..बापातला बापमाणूस ,
आम्हाला कधी कळायचा ?
सणासुदीला गोड-धोड , कमी पडू नाही द्यायचा.
दिवाळी असो वा पाडवा , कपडे तो साऱ्यांना आणायचा.
स्वतःच मात्र फाटक दंडक, तो तसाच झाकून ठेवायचा.
खरचं..बापातला बापमाणूस ,
आम्हाला कधी कळायचा ?
आईसाठी कवितेच्या ,कविंच्या मैफली व्हायच्या .
आई दुधावरची साय असते.वासराची गाय असते ,
साहित्यात आईचाच प्रभाव अधिक असायचा.
ढालीसारखे वार झेलणारा ,
सुपाएवढ्या काळजाचा
बाप माझा , तिथही दुर्मिळच असायचा.
खरचं..बापातला बापमाणूस ,
आम्हाला कधी कळायचा ?
- धनाजी माने....✍️
dhanajimane.blogspot.com
.jpeg)
.jpeg)