सार काही हरवलय.......

 

सार काही हरवलय.......

बालपणीच खेळ आमच्या ,

आता कुठच  दिसत नाय

जाड कळकाचा तो हातभर दांडू ,

आणि त्यावर असणारी टोकदार चिन्नी.....

आता कुठच दिसत नाय......

उठ-सुट जो तो मोबाईल मद्धेच गुंतून गेलाय ,

पब्जी, रमी अशासारख्या खेळातच ,

रमून सारा तरुण गेलाय.

 मैदानावरचे खेळ बरेचसे , तो आता हरवून बसलाय.

गद आणि गदीवरच्या गोट्या,

आटा-पाट्या असो वा सुर -पारंबी

हे खेळ खेळताना कोणीच आता दिसत नाय

सळीचा गाडा आणि चाकावरचा आकडा

फिरतानाही कुठ दिसत नाय.

पिवळा हत्ती ,चारमिनार ,ब्रीस्टॉल सारखी पाकीट ,

गोळा करुन दुमडून त्याचे चौकोन  आम्ही करायचो.

मोठा चौकोन आखून, त्यात त्यांना मांडायचो.

पाच ,दहा ,वीस , पन्नास त्याच मुल्य आम्हीच ठरवायचो.

आणि हातात घेऊन व्हन्या , आम्ही ते टिपायचो.

हे मैदानावरचे खेळ आता सारेच हरवलेत...

 मैदानावरचा चौकोन जाऊन ,

 आता हातात मोबाईलचा आयत आलाय.

 दुसऱ्या हाताच्या बोटावरच कॅंडी क्रश , 

टेंम्पल रन सारखे खेळ- खेळू लागलाय.

अस बरच काही भुतकाळात हरवलयं ,

नव्या पिढीला , जुन्या लोकांच्या या खेळांचा ,

मागमुसही नाय , कारण काळाच्या ओघात

हे सारच आता हरवलय

- धनाजी माने (इस्लामपूर)